III Maraton Sierpniowy im. Lecha Wałęsy

Podczas gdy koledzy z Masterlease Bike Teamu wybrali się do Szwecji na maraton rowerowy, ja postanowiłam spróbować swoich sił w innej konkurencji - wrotkarstwie (zwanym powszechnie rolkarstwem). 

28 sierpnia odbył się w Gdańsku III Maraton Sierpniowy - zawody cyklu Pucharu Świata we Wrotkarstwie Szybkim (WIC). 

Trasa w formie pętli o długości 8,4 km została poprowadzona nowo oddanym do użytku torem wokół PGE Areny oraz ulicą Marynarki Polskiej. Do wyboru były dwa dystanse: maraton (42km - 5 pętli) i półmaraton (25,2km - 3 pętle). 

Na starcie stanęło ponad 600 uczestników z 16 państw. 

Decyzję o starcie podjęłam z mężem już parę miesięcy temu i, realnie oceniając siły i stan zdrowia, zgłosiliśmy się na dystans krótszy - półmaraton. Okazało się to dobrą decyzją, ponieważ niedziela przywitała nas bardzo silnym i zimnym wiatrem, który mocno utrudniał jazdę. 

Start odbył się z czterech sektorów - osobnych dla dystansów i dla płci - więc od początku trasy jechaliśmy osobno. Nie udało mi się dogonić męża, chociaż na trasie wyprzedziłam sporo osób (mnie wyprzedzali tylko na wrotkach szybkich - kółka od 100mm :) ). Na prawie całej trasie był piękny, równy asfalt. “Prawie”, ponieważ trzeba było przejechać przez tory tramwajowe na dwóch nawrotach i pokonać krawężnik, wjeżdżając na teren Areny. 

Bardzo dobrym pomysłem ze strony Organizatorów było zorganizowanie punktu, w którym były podawane małe butelki z wodą - gdyby nie one, przejechanie całej trasy byłoby dużo cięższe. 

Mniej dobrym pomysłem było wykonanie numerów startowych z materiału papieropodobnego - po przypięciu do uda tworzył on przeszkadzająco-hamujący żagiel :) 

Na mecie na każdego czekała pani zakładająca na szyje medale, pan fotograf uwieczniający szczęśliwą chwilę po ukończeniu przejazdu oraz lekki poczęstunek dla podreperowania nadwątlonych sił. 

Zawody ukończyłam z czasem 01:12:53, co dało średnią 20,75 km/h. Dla porównania zwycięzca maratonu miał średnią 39,30 km/h! W klasyfikacji ogólnej półmaratonu uplasowałam się na 66 miejscu (na 139 osób) - wśród kobiet 24 miejsce na 64 osoby. 

Następnym razem spróbuję się lepiej przygotować - tegoroczny wynik jest do poprawienia. Celem treningowym na przyszłość jest zbliżenie się do 1 godziny (złamanie tej granicy może być niewykonalne na zwykłych rolkach). 

Imprezę oceniam jako bardzo udaną i mam zamiar wpisać ją na stałe w roczny grafik sportowy.

Kaszeberunda 2011

KaszebeRunda to rekreacyjno-sportowy maraton rowerowy skierowany do wszystkich kolarzy i amatorów jazdy na rowerze, którzy maja ochotę zmierzyć się z jednym z dystansów 65/125/225 km. Trasa KaszebeRunda rozciąga się po przepięknych terenach Szwajcarii Kaszubskiej. Jest to szosowa pętla ze startem i metą w Kościerzynie.
(pozowali najbardziej lansujący się zawodnicy ;)

Nie ma ostatecznej klasyfikacji wyników, ani pojedynczego tryumfatora. Każdy, kto dojedzie do mety, będzie znał swój czas, by za rok być jeszcze lepszym.

Podczas tegorocznej edycji Kaszeberunda było niebiesko od naszych teamowych koszulek na całej 125 kilometrowej trasie. Na starcie stanęło 17 osób w MasterTeamowych barwach. To aktualny rekord w tego typu imprezach :-)

Dla wielu osób w tym dla mnie było to ważna przygoda z jazdą w peletonie - który uformował się po pierwszym przystanku na kaszubskie śniadanie w Borsku i przez ponad 50km jechał w mniej więcej tym samym składzie. Jadący z przodu ułatwiają pracę tym zaraz za nimi, a dzięki wymianom prowadzących można połykać kilometry ze średnią prędkością niedostępną dla pojedynczego zawodnika. Gdy zgubisz peleton - marny Twój los... :-)

Wszyscy ukończyli założone dystanse, prawie wszyscy dostali na mecie medale (organizator przeliczył się z frekwencją), a najbardziej zasłużeni prawdziwy masaż wykonany przez adeptki/adeptów rehabilitacji.

Kaszebe się zbliża

W tym roku ekipa Masterlease pojawi się na Kaszeberunda wyjątkowo licznie... rzut oka na listy startowe nie daje złudzeń - wyścig będzie nasz ;-)

Tu można przeczytać nt. rajdu

Harpagan 41-szy

16-tego kwietnia odbył się 41 Ekstremalny Rajd na Orientację Harpagan. Wiosenna edycja tej kultowej imprezy zlokalizowana została w Lipnicy niedaleko Bytowa.
Na starcie stawiła się całkiem liczna reprezentacja MasterBikeTeamu w składzie:
Jurand, Ja (Krzysiek), Maciej, Mariusz, Michał.

O 6:27 zostały rozdane mapy i jak to bywa na tego typu zawodach tylko niektórzy rzucili się z miejsca na trasę, a większość spokojnie analizowała je, aby z zaznaczonych na nich 20-tu punktów (o różnej wadze punktowej) ułożyć optymalny dla siebie wariant trasy. Kolejność zaliczania punktów na Harpaganie jest dowolna (tzw. scorelauf), ważne aby w przewidzianym limicie 12h odwiedzić jak najwięcej PK. Przejechanie całości optymalnymi wariantami to 200km, w praktyce trzeba zrobić ok 15% więcej.

Zdecydowałem się ruszyć ku słońcu, które w ten piękny poranek, szybko rozpraszało nocny przymrozek. Wiatr minimalny, dookoła pięknie - jechało się super. Stopniowo wkręcałem się w adrenalinę i zapominałem o kontuzji pleców, która od kilku dni dawała o sobie znać. Bez większych nawigacyjnych niespodzianek udało mi się objechać całą dolną połowę mapy (ze wschodu na zachód) zaliczając w sumie 8 PK (z 20).

Przed PK20 spotykam Juranda, Macieja i Mariusza, którzy pędzą w przeciwnym kierunku (na początku wybrali zupełnie inny kierunek). Udzielamy sobie szybkich wskazówek jak dojechać do kolejnego PK i ruszamy.
Na PK19 chwila namysłu co dalej: wychodzi, że jak się pośpieszę to damy rady zebrać jeszcze PK1, PK13, PK3 i PK7. W drodze na PK13 w którymś momencie droga kończy się w gospodarstwie... ups! Kilkaset metrów pola zasianego ozimą dzieli mnie od właściwej drogi - nie zastanawiam się wiele i ruszam na przełaj. Gdy opuszczam pole kątem oka dostrzegam auto ruszające z gospodarstwa. Tuman kurzu wskazywał, że gdzieś mu śpieszno, po chwili gdy oglądam się jeszcze raz auto zawraca na krzyżówce i rusza drogą już w moim kierunku, po chwili zajeżdża drogę i mamy dyskusję z prawdziwymi Kaszubami nt. niszczenia upraw, odszkodowań, wzywania policji. Na szczęście nie zabrali wideł, a zdolności negocjacyjne kolegi, który jechał ze mną pozwalają rozstać się w pokoju.
Mieli rację, wjeżdżanie na czyjeś pole jest karygodne! Ukarali nas klątwą i skończyło się bezproblemowe podbijanie punktów. PK13 nie widać, wypadłem z nawigacyjnego rytmu i po prawie godzinnych poszukiwaniach poddajemy się i ruszamy w kierunku PK3, ten poszedł szybko, ale czasu zostało cholernie mało.
Próbujemy jeszcze atakować PK7... szybko, nawigacja w locie, skręt za skrzyżowaniem, kilometr dalej powinna być przecinka w lewo - JEST! jedziemy nią kawałek, ale punktu nie widać, czas się kończy trudno - wracamy (jak się okazało później byliśmy jakieś 200m od PK).
Do Lipnicy w miarę prosta droga, na asfalcie jedziemy ile fabryka dała, ale minuty lecą nieubłaganie. Logujemy chipy na mecie z 2 minutami spóźnienia. Ufff.

Zrobiłem 168km, 14 PK - 43 punkty wagowe minus 2 za spóźnienie. Udało się wylądować na 53 miejscu :-)

Fotorelacja:

Wiosenny Tułacz(e)

Zanim ubierzemy się w niebieskie kolarskie koszulki postanowiliśmy z Maciejem rozruszać się trochę trekkingowo startując imprezie na orientację: Wiosenny Tułacz organizowanej przez klub Almanak.

Ja wraz ze znajomym wybrałem trasę BIZNES/OPEN 30km, a Maciej ze swoim synem polecieli na 25km.

Miałem całkiem zwyczajny plan - pokonać całą trasę mieszcząc się w limicie czasu:-)

Tułacze to bardzo przyjemna impreza z nie-ekstremalnie długą trasą, świetną mapą do nawigacji (1:25000) i ciekawie zlokalizowanymi punktami, które są uatrakcyjnione stowarzyszami - po prostu bajka.

W lesie czekało na nas mnóstwo świeżego błota, rozmokniętej jeszcze po roztopach ziemi, czasem nawet resztek śniegu, a do tego leśnicy zostawili taki burdel niepozbieranych gałęzi i resztek po wycinkach, że takie rzeczy widziałem tylko w lasach Rumunii.
Teren w wielu miejscach był kompletnie nieprzebieżny, były odcinki, które pokonywaliśmy mocząc buty po kostki, albo chaszczując prawie na czworaka, wiec musiałem zweryfikować moje anty-biegowe nastawienie i gdzie się dało podbiegaliśmy, aby nadgonić czas. Końcowe km biegliśmy całkiem ładnym tempem - 10 minut dzieliło nas od dyskwalifikacji za przekroczenie limitu spóźnień.

Punkty łapaliśmy całkiem sprawnie i jak się okazało trafił się tylko 1 stowarzysz, na zebrane 15 z 16 punktów - co dało 8 miejsce w generalce i 2 miejsce w klasyfikacji BIZNES - Masterlease znowu na podium ;-)
Zrobione 41,5km ze średnią ok 5km/h :-)

Koszulki kolarskie Masterlease

Powstaje projekt koszulek kolarskich dla Teamu

Start bloga

Do Doliny Charlotty zajechałem służbowo w sobotę, rower przyjechał w autokarowym luku, sobotnio-niedzielne liczne okoliczności przemawiały za tym, aby powrót nastąpił tą samą drogą, ale...


Pogoda w niedzielny poranek była na wyraz optymistyczna, więc wyruszyłem w promieniach słońca ok 10.30.
W Słupsku odbiłem z głównej drogi i do końca unikałem głównych asfaltów wybierając mniej ruchliwe, czasem niestety zaśnieżone drogi.
Gdy miałem na liczniku już ponad 60km i oczom mym ukazała się tablica "Kartuzy 51" (a liczyłem, że zobaczę tam liczbę bliższą 30) to przeżyłem chwilowe zwątpienie, a myśli podążyły w kierunku telefonu i wezwaniu jakiegoś rodzinnego rescue team-u...
Na szczęście chwila wahania szybko minęła i nie za szybko, ale sukcesywnie zbliżałem się do Gdańska.

Świetnie spisały się ochraniacze na buty pożyczone od Mariusza (Dzięki!!!) - gdy temperatura spadała poniżej 0 to nie wyobrażam sobie jazdy bez nich. Niby to tylko cienka warstwa gore-tex-u, a jednak :-)

Trasa rewelacyjna - zwłaszcza odcinek do Przodkowa - wizytówka Kaszub:)
W domu przed 18, 136km